Ulubione cytaty z literatury

Ponieważ właśnie zbliża się sesja, a mnie przy okazji dopadło lenistwo, zamiast recenzji zamieszczam Top 10 Ulubionych cytatów z literatury. Do akcji zaprasza kreatywa.

1. "Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu a bogatemu mężczyźnie brak do szczęścia tylko żony".

J. Austen, Duma i uprzedzenie

2. "(...)rzucili się na mnie szpiedzy,opadły wymierające gady i gronostaje. Nakarmiono mnie nieistniejącym kawiorem. Nie gustujące w mężczyznach nimfomanki poddawały w wątpliwość moją męskość, groziły gwałtem na jeżu, straszyły ciążą, ba, nawet orgazmem i to takim któremu nie towarzyszą rytualne ruchy(...)"

A. Sapkowski, Czas pogardy

3. "Może się trochę przyodziejesz? Oświadczyłeś mi bardzo jasno, że nie interesuję cię od strony fizycznej, a widok twojego wilgotnego, na wpół nagiego ciała mógłby wywołać we mnie nieokiełznany seksualny amok".

N. Roberts, Ukryte skarby

4. "Potrzebna mi większa spluwa"

M. Cabot, Poszła na całość

5. To, co się wtedy stało, nie było jej winą. Stała właśnie przy zlewie, wycierając filiżankę, kiedy w kuchni domu naprzeciwko też zapaliło się światło, a oczom Jaine ukazał się Sam.

Wstrzymała powietrze. Płuca odmówiły jej posłuszeństwa.

- Słodki Jezu! - jęknęła i odetchnęła.

Widziała znacznie więcej Sama niż kiedykolwiek - widziała wszystko. Stanął na wprost lodówki goły jak święty turecki, nachylił się zdjął z półki butelkę soku pomarańczowego, otworzył i pociągnął sążnisty łyk. Nie zdołała się jednak nacieszyć widokiem jego fantastycznych pośladków, gdyż Sam odwrócił się do niej przodem. Od frontu prezentował się jeszcze lepiej, co było naprawdę ogromnym komplementem, bo tyłek miał wspaniały".

L. Howard, Mr. Perfect

6. "Gilbert Blythe nie przywykł starać się bezskutecznie o to, by któraś z dziewczynek zechciała nań spojrzeć. Musi spojrzeć nań ta czerwonowłosa Ania Shirley o spiczastym podbródku i wielkich oczach, jakich nie miała żadna inna uczennica w całym Avonlea.

Nagle wychylił się w stronę przejścia pomiędzy ławkami, pochwycił koniec jednego z długich warkoczy Ani, pociągnął ku sobie i zawołał przenikliwym szeptem:

- Patrzcie! Marchewka! Marchewka!

Wtedy dopiero Ania rzuciła nań mściwe spojrzenie.

I nie tylko spojrzenie. Zerwała się z miejsca, a wszystkie jasne jej rojenia pierzchły w jednej chwili.

Oczy jej gorzały gniewem, lecz prawie natychmiast przygasiły je łzy wściekłości i upokorzenia.

- Ty wstrętny chłopcze! - zawołała gwałtownie. - Jak śmiałeś!…

A potem - trzask! - Ania cisnęła swą tabliczką szyfrową w głowę Gilberta, cisnęła z taką siłą, że tabliczka pękła…"

L. M. Montgomery, Ania z Zielonego Wzgórza

7. - Ależ milordzie, pan jest goły! - oznajmiła, wstrząśnięta nie do opisania. Była to ostatnia kropla goryczy w ciągu tego długiego i jakże męczącego wieczora.

Hrabia Woolsey był faktycznie kompletnie nagi. Niespecjalnie przejął się tym faktem, ale panna Tarabotti odczuła nagłą i niepohamowaną potrzebę, aby zacisnąć powieki i pomyśleć o szparagach bądź czymś równie prozaicznym. Przyciśnięta do hrabiego, z podbródkiem wbitym w jego szeroki bark, zmuszona była spojrzeć w dół pleców na niezwykle kształtną wprawdzie, acz niezaprzeczalną krągłość. I to bynajmniej nie taką, za sprawą której człowiek zmienia się w wilkołaka. (O zmianach zachodzących we własnym ciele wolała nie myśleć. Krótko mówiąc, widok ten uderzył jej do głowy - albo gdzie indziej).

G. Carriger, Bezduszna

8. "Złotko, dla eyrieńskiego mężczyzny kopniak jest pewnego rodzaju niańczeniem. Nie pytaj mnie dlaczego, ale czasami nic nie mówi mężczyźnie lepiej >>kocham cię<<, niż grzmotnięcie go w głowę".

A. Bishop , Pani Shaladoru

9. - Nie jestem zła, tylko… spójrz na swoje ręce.

Marszcząc brwi, Lock spojrzał w dół.

- Och, rany! – Upuścił braci Shawów. Oba lwy mruknęły, gdy upadły na  podłogę. – Znowu to zrobiłem.

- Znowu? – Zapytała Blayne.

- Pamiętasz? Niedźwiedzie tłuką ofiarę, potem zanoszą ją w krzaki, żeby się  pożywić –  wyjaśniła Gwen.

- Ooooch. To dlatego Tatuś zawsze mówił, żeby nigdy nie pozwolić im się zabrać w dziwne miejsce.

- Myślę, że mówił o seryjnych mordercach, skarbie.

S. Laurenston, Uścisk grzywy

10. „Kto umie lepiej poskromić złośnicę, niech zawiadomi całą okolicę.”

W. Szekspir, Poskromienie złośnicy

Dlaczego lubię czytać kryminały?

Notka związana z konkursem Syndykatu Zbrodni w Bibliotece. Jeśli jesteś członkiem, do 8 stycznia możesz wziąć udział. Jeśli nie, miłośników kryminałów zapraszam na stronę Syndykatu, gdzie znajdziecie spis blogów, na których pojawiają się recenzję książek z tego gatunku. Zamieszczona tam wyszukiwarka pomoże wam znaleźć kolejną książkę, którą możecie "pożreć" :)

Przejdę jednak do sedna.

   Dlaczego lubię czytać kryminały? Ponieważ są przewidywalne i nieprzewidywalne jednocześnie. Przewidywalne, gdyż sięgając po kryminał wiem o czym będzie książka. Wiem jak będzie kształtowała się fabuła. Wiem jacy będą bohaterowie. Kryminał to czysty schemat z niewielkimi wariacjami. 

   A nieprzewidywalne? Do samego końca nie wiadomo kto zabił. Przez całą książkę czytelnika dręczy tajemnica nierozwiązanego morderstwa. I, jeśli kryminał jest dobry, na końcu czeka niespodzianka. Zaskakująca informacja kto jest mordercą. A ja uwielbiam niespodzianki.  Zazwyczaj mordercą okazuje się osoba, którą najmniej się podejrzewało. I na pewno będzie to bohater, którego nie typowałam. 

   Jeśli miałabym określić jakim gatunkiem literackim jestem, byłabym kryminałem (prawdopodobnie kryminałem z wątkiem romansowym, biorąc pod uwagę, co głownie czytam i co recenzuję). Nikt nie jest bardziej przewidywalny i jednocześnie nieprzewidywalny bardziej ode mnie. Moi przyjaciele mogą to potwierdzić. 

    Jednak w kryminałach chodzi głównie o ten element tajemnicy. Uwielbiam ten moment w książce, kiedy krzyczy się na całe gardło: "Co?! To on zabił?!". Nie ma to jak trafiona niespodzianka.

Zmierzch i jego parodie

Tytuł: Zmierzch

Autor: S. Meyer

Seria: Zmierzch tom 1
Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie

Rok wydania: 2009

Ilość stron: 416

   W wielu recenzjach nawiązywałam do książki Stephanie Meyer. Zapewne wielu z was ją czytało lub przynajmniej kojarzy. Postanowiłam jednak przybliżyć ją tym, którzy mogli jeszcze nie mieć z nią do czynienia oraz przypomnieć tym, którzy ją znają.

   Była to pierwsza książka z gatunku paranormal romance, z którą się zetknęłam. Najpierw jednak widziałam film, który zachęcił mnie do przeczytania tej historii. I powiem, że powieść parę lat temu bardzo mi się podobała. Zostałam wierną fanką Edwarda, a po przeczytaniu kolejnych części, także Jacoba – im więcej miałam lat, tym wskazówka wielbicielomierza przechylała się w stronę tego drugiego. Teraz mój stosunek do niej jest raczej sentymentalny.

   Zmierzch to pierwsza książka sagi o tym samym tytule. Reklamowany był (i jest) jako megabestseller. Hasła reklamowe piszą, że to „magiczna opowieść o zakazanej miłości wampira i nastolatki”. Tyle w tym zachwytu, że trochę mnie mdli. Bella Swan zmienia szkołę. W nowej placówce poznaje chłopaka, Edwarda, który jest bardzo tajemniczy, skryty i niesłychanie pociągający. W końcu okazuje się, że Edward i cała jego rodzina to wampiry. Ale te dobre wampiry, gdyż oni piją krew wyłącznie zwierząt. Młodzi zakochują się w sobie, jednak Edward stara się odsunąć od siebie Bellę, gdyż obawia się, że może ją skrzywdzić. W końcu inny wampir obrał sobie jego ukochaną za cel i muszą ją wywieźć z miasta w celu ochrony. Oczywiście James ją dopada, jest bójka i zagrożenie śmiercią. Na szczęście wszystko dobrze się kończy. Streszczenie spłyca specjalnie fabułę książki, by nie pozbawić was ciekawszych smaczków z powieści. Wszystkie one krążą głównie wokół pary bohaterów i ich miłości, ale pojawia się też kilka innych momentów, które wyróżniają tę powieść na tle innych.

   Nie twierdzę, że Zmierzch to literatura wysokich lotów. Jednak jak na romans jest wyjątkowo nowatorska. Mamy tu do czynienia z motywem wampirów ujętym zupełnie inaczej niż dotychczas. Od tej książki właściwie zaczęła się moda na dobrych wampirzych bohaterów. Mit Draculi odwrócono o 180 stopni. Podobnie zrobiono z innymi „potworami”. Większość tego typu elementów to czysta fikcja i całkowity wymysł autorki. Ale pasują do charakteru powieści.

   Wkurzająca jest postać Belli. Większość krytyków określało ją przymiotnikiem „pretensjonalna”. Ja dodam, że jest ona zbyt dojrzała jak na swój wiek. Edward może być, w końcu ma ponad sto lat. Ale ona? Który człowiek w wieku 17 lat, wie co chce w życiu robić?

   Książka przemyca też pewne treści, które rodzicom nastolatków bardzo się spodobają. Mianowicie rozsądne podejście do spraw seksu i poczekanie z inicjacją.

   Ogólnie Zmierzch jest dobry, ale jak dla mnie już nie rewelacyjny. Przynajmniej nie po tylu latach od przeczytania. Zawiera w sobie pewne elementy niedorzeczności, które nawet w romansie paranormalnym są nie do końca akceptowalne.

   Fenomen Zmierzchu wywołał falę szalonego zachwytu i wyraźnej niechęci. Ta pierwsza dotyczy młodych dziewcząt, które z wielbicielek stały się szalonymi fankami. Ta druga dotyczy całej reszty ludzi (szczególnie zazdrosnych mężczyzn ;) ), którzy radzą sobie z tym zjawiskiem za pomocą humoru. W internecie zaczęły pojawiać się parodie.

   Cóż można o nich napisać? Większość nie jest robiona przez profesjonalistów. Jednak w końcu i profesjonaliści postanowili zarobić na fenomenie i wyprodukowali parę parodii.

   Najgorszą możliwą, którą ktokolwiek odważył się wydać jest Zmrok napisany przez środowisko uniwersytetu Harvard pod pseudonimem Harvard Lampoon (lampoon to po angielsku paszkwil). Szkoda słów. Książka reklamowana jako fenomenalna parodia okazała się totalnym gniotem. Zamiast śmieszna jest żałosna. Szkoda na nią waszych pieniędzy. Jedyne co w niej dobre to okładka. Ta udała się wydawcy.

   Dużo lepszy jest film z zeszłego roku Wampiry i świry. Jest to komedia na miarę Poznaj moich spartan i American pie. Śmieszna, ale w tym rubasznym i infantylnym sensie. Parodiuje trzy pierwsze ekranizacje sagi Stephenie Meyer. Obejrzyjcie trailer, w nim znajdują się wszystkie najlepsze momenty tego filmu. 

   Najlepszą robotę wykonała grupa Hillywood. W krótkich 10-minutowych odcinkach sparodiowali dotąd trzy części filmu i zrobili to najlepiej ze wszystkich. Parodię budują w formie teledysku do odpowiednio dobranej do fabuły Zmierzchu piosenki. Subtelnie wyśmiewają absurdy książek/filmów nie dochodząc przy tym do granicy niesmaku. Nie ma co o nich pisać. Ich trzeba zobaczyć.

Za inspirację do napisania tego posta dziękuję mojej przyjaciółce, Majce :)

Pani Bovary Gustave Flaubert

Tytuł: Pani Bovary

Autor: G. Flaubert

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Rok wydania: 2005

Ilość stron: 272

   Te paskudne studia zmusiły mnie do przeczytania tej książki. Postanowiłam, że przynajmniej niech będzie z tego jakiś pożytek. Żeby nie było, że nie czytam ambitnej literatury. Czytam. Kiedy muszę. I teraz dowiecie się dlaczego nie czytam z własnej woli.

   Pani Bovary należy do tzw. literatury pięknej. Opowiada historię chłopki o wysokich aspiracjach, której udało się wyjść za lekarza. Emma jest pełna romantycznych ideałów, które roztrzaskują się w zderzeniu z rzeczywistością. Naczytała się za dużo romansów, ot co! (Chyba zacznę się ograniczać J) Niestety małżeństwo nie spełnia oczekiwań kobiety. W sumie to Emma nie miała wiele wpływu na wybór małżonka. W końcu akcja dzieje się w XIX wieku we Francji. Tej wiejskiej Francji. Panna Rouault nie znała dobrze Karola Bovary, kiedy za niego wychodziła. W swojej naiwnej główce utworzyła sobie jego idealny obraz. Niestety życie chciało inaczej i okazało się, że państwo Bovary nie pasują do siebie. Ona pragnie romantyzmu, ciągłego zabiegania o jej uczucia, przyjęć. Chce po prostu korzystać z życia. A jemu wystarczy dobry obiad, kapcie na nogach i patrzenie na wyszywającą żonę. Biedactwa się nie dobrały. I o ile Karol, jest szczęśliwy w tej rutynie, o tyle Emma czuje się nieszczęśliwa. Najpierw zajmuje się kupowaniem (nic nie poprawia tak humoru jak zakupy), ale nie pomaga. Potem zachodzi w ciążę i myśli, że może syn da jej jakiś cel w życiu. Rodzi się córka, Berta. Emma już całkiem pochłonięta myślami o samospełnieniu, znajduje sobie kochanka. Karol, nigdy nie był bystry, praktycznie do końca się nie zorientował, że Emma przyprawia mu rogi. I tak toczą się strony, a jest ich 300. Przynajmniej w moim wydaniu. Ona poszukuje własnego szczęścia kosztem szczęścia męża, kochanków, córki i innych ludzi.

   Flaubert jest uważany za bardzo dobrego pisarza. Pani Bovary  to arcydzieło. Ale do mnie nie trafia literatura, w której bohaterowie użalają się nad sobą. Bo do tego właściwie sprowadza się zachowanie Emmy. Nie znoszę, jak ktoś wyolbrzymia swoje problemy i w dodatku nic nie robi żeby je rozwiązać. Na co ona czekała? Aż Bóg zrzuci jej z nieba szczęście?! Nie ma tak cudownie. Do szczęścia trzeba dążyć samemu i to nie kosztem innych. Właściwie Emma szukała szczęścia. Niestety wybrała egoistyczną drogę. Interpretując tę powieść właściwie można rozważać zachowanie pani Bovary z punktu widzenia moralności. Pomińmy sprawę scen erotycznych (tu dodałabym cudzysłów, ale w XIX wieku opis jazdy karetą z mężczyzną i kobietą w środku uznano za niemoralny, więc sobie daruję). Narrator-Flaubert ani jednym słowem nie potępia zachowania Emmy. Jednak moja moralność podpowiada mi, że była ona zmanierowana i samolubna.

   Dyskutowałyśmy o tej książce z przyjaciółkami. I doszłyśmy do wniosku, że dlatego mnie się ona nie podoba, bo mam inny charakter. Nie lubię użalać się nad sobą, nie przejmuję się wieloma problemami i jestem twarda (śmieją się, że po mnie wszystko spływa jak po kaczce J ). A Emma była wrażliwa i naiwna. Zaś Karol po prostu głupi (nie wiem jakim cudem zdał egzamin na lekarza). Ciężko jest mi powiedzieć coś dobrego o tej powieści. Głowna bohaterka cały czas mnie wkurzała. Miałam ochotę wejść w te strony i strzelić jej w pysk. Szczególnie kiedy obwiniała w myślach męża, że to jego wina, że ona go zdradza. Nie myślała też o własnym dziecku. Spokojnie zadłużała rodzinę. Nigdy nie potrafiła stawić czoła problemom. Była egoistką i tchórzem, a ja takich ludzi po prostu nie trawię. Zawsze staram się zrozumieć postawę bohatera. Wczuć się w niego. Ale w tym przypadku nie byłam w stanie. Ja i Emma mamy skrajnie odmienne podejście do życia. I dlatego nie polecam tej książki osobom, które mają podobny charakter do mojego.

   Pani Bovary to powieść obyczajowa, ukazująca powtarzalność ról społecznych, mierność i marność codzienności. Mamy do czynienia, jak to określiła Kazimiera Szczuka, z nudą buduaru. Powieść jest dobra. Znakomicie oddaje realia XIX-wiecznej Francji. Jednak melancholia i wieczny żal do świata bohaterki zbyt mnie zniechęcają.

   Skoro w końcu przeczytałam Panią Bovary mogę ją z pełnym spokojem sumienia skrytykować. Oczywiście wiele problemów bardzo spłyciłam. Powieść ma pewną głębię. Jednak ja nie byłam w stanie, nie miałam nawet ochoty jej szukać. Wiem na pewno, że z własnej woli nie sięgnę już po utwory Flauberta, ani też książki o podobnej tematyce. Są za bardzo przygnębiające. A życie jest piękne, chociaż jest do dupy, i trzeba się nim cieszyć w pełni. A w każdej sytuacji można znaleźć coś pozytywnego!